Studencki Klub Jeździecki na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu

 SKJ w Toruniu powstał  przy Radzie Uczelnianej Zrzeszenie Studentów Polskich Uniwersytetu Mikołaja Kopernika  w 1967 roku.  Założycielem  klubu i jego pierwszym prezesem był Mirosław Zajdler –  ówczesny student   Wydziału Sztuk  Pięknych   i  pasjonat  jeździectwa. Popularyzacja tej formy aktywności  i czynnego wypoczynku  studentów   dzięki organizacji     „wczasów w siodle” stała się głównym nurtem działalności SKJ-tu. Corocznie, na kolejnych turnusach  obozów jeździeckich  w okresie wakacji,  kilkadziesiąt osób płci obojga reprezentujących głównie brać akademicką środowiska toruńskiego rozpoczynało naukę jazdy konnej i doskonaliło umiejętności jeździeckie pod okiem doświadczonych instruktorów. Wśród adeptów jazdy konnej zdarzali się również outsiderzy, tacy jak  Adam Stachowski (aka „Góral”) – mieszkaniec  Zakopanego, który w ciągu dnia uczył się jazdy konnej  w Wielkopolsce razem ze studentami, zaś nocami przygrywał im na gitarze i śpiewał piosenki.

Przez kilka lat głównym ośrodkiem  szkoleniowo – wypoczynkowym  amatorów jeździectwa reprezentujących środowisko akademickie UMK było Państwowe Stado Ogierów w Gnieźnie. Dyrektor PSO – mgr inż. Czesław Matławski   cenił pomoc studencką  w prowadzeniu przedsiębiorstwa, którym zarządzał. Przede wszystkim za  pomoc w utrzymaniu koni w prawidłowej kondycji hodowlanej, przez zapewnienie wierzchowcom  codziennego wysiłku i ruchu na placach maneżowych PSO.  Uczestnicy „wczasów w siodle” z punktu widzenia Dyrekcji  spełniali więc ważną rolę gospodarczą dosiadając koni wierzchem na terenie Stada pod okiem koniuszego lub podkoniuszych, którzy prowadzili jazdy i uczyli adeptów jeździectwa prawidłowego dosiadu i prowadzenia koni. Za tę pomoc Dyrekcja gościła studentów „po ojcowsku” –  udostępniając im (bez  opłat)  budynek wolnej stajni jako „dachu na głową”, tj. niezbędnej  bazy mieszkaniowo-noclegowej.  Po wyposażeniu w łóżka, stoły i inne meble stajnia, zwana „Betlejemką”, znakomicie spełniała tę rolę, również jako centrum życia towarzyskiego jej mieszkańców.

Sekcja sportowa SKJ UMK, jaką powołał do życia kolejny prezes Klubu  (Roman Dygdała), uczestniczyła w  kilku lokalnych zawodach jeździeckich w Wielkopolsce, niestety bez większych i godnych odnotowania sukcesów.

Natomiast istotne znaczenie dla rozwoju jeździectwa w środowisku akademickim UMK miały inicjatywy zarządu SKJ idące w kierunku stworzenie własnego ośrodka jeździeckiego w pobliżu Torunia.

Projekt ten  udało się zrealizować w latach 1972-1973 dzięki dobrym kontaktom i współpracy z   dyrekcją PSO Biały Bór i władzami uczelni w gospodarstwie rolnym UMK w Piwnicach pod Toruniem.

Dzięki uprzejmości dyrektora PSO Biały Bór pana Zygmunta Krzysztofika  w stajni gospodarstwa w Piwnicach stanęły cztery konie pochodzące  z Białego Boru. Opiekował się nimi nasz kolega klubowy Andrzej Lipiński, który przeniósł się z Torunia do Piwnic. Fachowy nadzór na utrzymaniem koni i prowadzeniem jazd konnych na maneżu  z adeptami sztuki jeździeckiej   sprawował pan major Leon Burniewicz – wybitny znawca koni i arkanów sportowej jazdy konnej – o czym z szacunkiem i podziwem pisze autor jego biografii.[1]

Późniejsze losy studenckiego jeździectwa w Toruniu wiążą się z  inną podtoruńską wsią – Przysiek, w którym powstała stajnia z maneżem umożliwiającym uprawianie hippiki na zasadach komercyjnych. Jej aktualny status i warunki korzystania z rekreacji konnej nie są autorowi znane.

Trudno byłoby z rzetelności kronikarskiej nie wspomnieć jednak o studenckiej przygodzie jeździeckiej związanej z wsią o wdzięcznej nazwie Gnojno pod Inowrocławiem, w której piszący te słowa wraz z bracią studencką jeździł stępa, kłusem i galopem na koniach miejscowego PGR, pod czujnym okiem majora Leona Burniewicza zatrudnionego tam na etacie  koniuszego.

 

                                                                                                                              Andrzej Adamski                                                                                                 _________________________________________________________________________________________

[1] Leon Burniewicz, II Wicemistrz Polski w Wszechstronnym Konkursie Konia Wierzchowego. Żołnierz. Trener. Działacz Polskiego Związku Jeździeckiego. Odznaczony Medalem za Wojnę 1939. Major Wojska Polskiego. Urodził się 3 kwietnia 1908 roku w Białawiczach. Powiat Wołkowysk, województwo białostockie. Zmarł 21 lutego 1996 roku w Toruniu. Cyt. za: _{Witold Duński, Leon Burniewicz 1588-Leon-Burniewicz-2012-Witold-Dunski.pdf (pcbj.pl) Zob. też  Legendy polskiego jeździectwa https://legendypolskiegojezdziectwa.pl/leon-burniewicz/}