Rocznica powstania Almaturu obliguje do analizy historii studenckiej turystyki, która, co oczywiste, jest starsza  niż BPiT. Tomasz Dziedzic napisał obszerny esej na temat jednej z inicjatyw realizujących ambicje studenckich globtroterów: Akademickiego Klubu Turystycznego, tego sprzed I Wojny Światowej i tego z popaździernikowego przełomu.

 

Naszkicowanie idei i warunków założenia przez M. Orłowicza I-go AKT w 1906 r.

Druga połowa XIX w i początek następnego, to okres erupcji różnego rodzaju stowarzyszeń turystycznych w całej Europie. Rozpoczęło się na Wyspach Brytyjskich, ciekawość świata, a przede wszystkich możliwości finansowe były tam większe, niż w pozostałych krajach. Dość szybko jednak pokazali się naśladowcy w Niemczech, Szwajcarii, Austrii, gdzie otocznie (Alpy) prowokowało do turystycznej aktywności; do wejścia na ten czy tamten szczyt, zobaczenia, co jest za tamtą przełęczą, zetknięcia się z innymi ludźmi. Wyrazem tego na terenach polskich było założenie 1873 r. Towarzystwa Tatrzańskiego, a co ważniejsze konsolidacja (to był proces ciągły) elity intelektualnej Galicji Zachodniej.

W tych latach (tj. po uzyskaniu przez prowincję autonomii w ramach zreformowanego Cesarstwa Habsburgów, Lwów prócz miejsca urzędowania Namiestnika władzy cesarskiej stał się siedzibą Parlamentu Galicyjskiego, czyli najwyższej władzy przedstawicielskiej, a także

Szkoły Politechnicznej (o statusie pełnoprawnej Cesarskiej Uczelni Wyższej) i  Uniwersytetu Franciszkańskiego (to oficjalna nawa tej uczelni do 1918 r.). Liczba wykładowców, liczba studentów, zakres badań i nauczania (powiększający się w zasadzie bez przerw i zawirowań) przekształciły obie uczenie w wiodące ośrodki życia akademickiego w całym Cesarstwie Austrowęgierskim. Co ważne, stanowiły centra przyciągające kadrę i studentów z innych zaborów (szczególnie z tzw. Kongresówki)…

CZYTAJ DALEJ